SIMONE WEIMANS 

Tv-vrouw Simone Weimans weet eindelijk: je hoeft geen gepolijste blondine te zijn om het Journaal te presenteren.

Simone Weimans is een jaar of 8 als haar moeder haar voor de spiegel posteert en tegen haar zegt: ‘Kijk naar jezelf. Je bent mooi. Bruin is mooi.’ Moeder Weimans, een links-feministisch ‘vrijgevochten type’ dat haar dochters heeft vernoemd naar Simone de Beauvoir en Marga Klompé, kan het niet uitstaan dat haar jongste die middag sip van school is gekomen omdat een vriendinnetje wél lang blond haar heeft.

Simone: ‘Miranda heette ze, ik weet het nog goed. Omdat ik ook zulk lang haar wilde hebben, knoopte ik een panty om mijn hoofd zodat het net leek of het lang was. Zag er niet uit natuurlijk.’

Wat volgde was een jarenlange zoektocht naar lang haar, waarbij elke vorm en structuur voorbij kwam. Opsommend: ‘Ik heb extensions gehad, ik had curly, dat zijn van die krulletjes waarbij er door alle haarcrème zo’n baklaag op het raam zat als je uit de tram stapte, en ik heb ook nog een tijdje vlechten gehad, à la Bo Derek. Dat heeft Bo Derek natuurlijk gejat van ons, die vlechten, dat was cultural appropriaton avant la lettre. Verder heb ik mijn haar jarenlang gestraight, maar daar brak het op een zeker moment van af, want die relaxers zijn verschrikkelijk spul. Uiteindelijk had ik nog maar één plukje over. Ik ben nota bene tijdens een vakantie naar Suriname verslaafd geraakt aan het invlechten met nephaar, daar dragen heel veel vrouwen hun haar zo. Op een gegeven moment word je bang voor je eigen schaduw. Je denkt toch steeds: mijn afro is lelijk, die willen mensen niet zien.’

Werd jou dat ook letterlijk verteld?

 

‘Nee, maar dat komt doordat de mensen om je heen er anders uitzien, in modebladen, op televisie. En dat begon dus al op school, waar zo’n beetje iedereen blond haar en blauwe ogen had. Dat is de norm, en jíj voldoet er niet aan.’

Even later: ‘Ik had me een paar jaar geleden niet kunnen voorstellen dat ik nu zó (wijst naar haar korte, natuurlijke haar) bij het Journaal zou zitten. Never. Mijn vrouwelijke collega’s hebben toch allemaal een bepaalde uitstraling, gepolijst, westers. En dit is niet gepolijst, dacht ik toen.’

Het keerpunt kwam toen ze een jaar geleden op vakantie ging naar Bali en ze op advies van haar kapster al haar nephaar eruit haalde. Het was ‘wel even een momentje’, maar eenmaal terug op de redactie was iedereen enthousiast, ‘ze kwamen me nog net niet met palmbladeren toewuiven.’

Die angst om niet te voldoen aan dat beeld zat dus vooral in jouw hoofd?

‘Ja. Aan de andere kant: mensen zijn erg bezig met uiterlijk, ze zeggen álles. Een vrouw in de lift zei laatst: in het echt ben je veel slanker, op televisie ben je zo fors! Dat wéét ik wel hoor, denk ik dan. Gewicht is altijd een issue voor mij geweest, ik heb for life. Bij Wie is de Mol? heb ik zelfs van tevoren besproken dat ik niet in badpak hoefde.

‘In een aflevering had ik een legging aan met een shirt en bergschoenen en toen heeft Cécile Narinx daar een heel lullig, zogenaamd grappig stukje over geschreven, het kon allemaal echt niet wat ik aanhad. En me dan ook nog taggen op Instagram. Dat je denkt: trut, waarom tag je mij, dit is gewoon bullying.’